Op een regenachtige dag in maart vlogen we naar Sri Lanka. Vier weken lang reden we daar met onze gehuurde tuktuk Kermit een rondje over het eiland: eerst het noordwesten en de culturele driehoek, dan de bergen in, en via de zuidkust terug naar Colombo. Geen trein- of busschema’s, wel heel veel tussenstops voor fruit, uitzichten en olifanten.

Eén ding zouden we nu anders doen: het rondje andersom rijden. Waarom, lees je hieronder. Alleen het verhaal? Spring meteen naar onze route per regio.

Dit artikel bevat affiliate-links. Boek je via zo’n link, dan krijgen wij een kleine vergoeding en betaal jij niets extra.

Hoe zag onze route eruit?

In vier weken reden we ruim 1.100 kilometer: van Negombo via Wilpattu en de culturele driehoek de bergen in, en via de zuidkust terug naar Colombo. Dit is de route zoals wij hem reden.

Dag	Route	Hoogtepunt
1	Aankomst Negombo	Tuktuk ophalen en rijles
2	Negombo → Chilaw (53 km)	Eerste echte rit
3-4	Chilaw → Wilpattu (ca. 100 km)	Safari (olifanten, lippenbeer, luipaard)
5	Wilpattu → Anuradhapura (ca. 85 km incl. Mihintale)	Zonsondergang bij Mihintale
6	Anuradhapura	De oude stad met gids
7	Anuradhapura → Sigiriya (ca. 80 km)	Roy’s Villa hostel aan de rijstvelden
8	Sigiriya	Olifantensafari en kookworkshop
9	Sigiriya → Polonnaruwa (ca. 65 km)	Lion Rock vanuit de lucht
10	Polonnaruwa → Kandy (108 km)	18-bend road en een lege waterval
11	Kandy	Botanische tuin, markt, dansvoorstelling
12	Kandy → Hatton (ca. 80 km)	Theeplantages met de tuktuk
13	Hatton → Ella (ca. 100 km)	Nog meer thee
14	Ella ⇄ Nuwara Eliya (trein 2,5 uur, bus ruim 3 uur)	Trein heen, bus terug
15	Ella → Kirinda (113 km)	Nine Arch Bridge en olifanten op de B35
16-19	Hiriketiya (69 km vanaf Kirinda)	Surfen en schildpadden
20	Hiriketiya → Unawatuna (65 km)	Via Matara en Weligama
21-25	Unawatuna	Duiken en een dag Galle
26	Unawatuna → Colombo (114 km)	Via Galle langs de kust
27	Colombo → Negombo (49 km incl. rondje Colombo)	Rondje Colombo en afscheid van Kermit
28	Vlucht naar huis	Via Doha naar Schiphol

Onze tuktuk Kermit haalde zo’n 40 tot 45 kilometer per uur. Met dorpjes, bergweggetjes en stops erbij ben je voor 100 kilometer al snel een halve dag onderweg.

Waarom zouden we hem andersom rijden?

Dit was voor Julian de eerste reis buiten Europa, een hele cultuurshock dus. Achteraf hadden we liever het rondje andersom gereden en begonnen aan de zuidkant langs de kust. Daar wen je aan het land, de cultuur en het rijden, met westers eten en alle gemakken binnen handbereik. Daarna pas het binnenland in, waar je soms dagen de enige toerist bent. Daar geniet je dan nog meer van, je hebt het strand dan niet als beloning aan het eind, maar als warming-up.

Andersom betekent ongeveer: na de landing richting het zuiden en de kust, via de B35 omhoog naar Ella en de bergen, en eindigen in de culturele driehoek en Wilpattu.

Hoe is het om met een tuktuk door Sri Lanka te rijden?

Makkelijker dan je denkt, zodra je de eerste dag hebt overleefd. Meteen na de landing haalden we Kermit op en deden we rijles op drie uur slaap en een kleine jetlag. Onze eerste echte rit, 53 kilometer naar Chilaw, ging het eerste uur dwars door het drukke verkeer van Negombo. Daarna werd het rustiger en steeds groener.

Julian reed, Florine was de ultieme passenger princess achterin.

We hadden onderweg één keer pech, en dat was onze eigen schuld. Dat verhaal lees je bij Sigiriya.

Hoe de rijles werkt en hoe je zelf een tuktuk huurt, met rijbewijs en kosten, lees je in Tuktuk huren in Sri Lanka.

Wanneer kun je het best gaan?

Wij waren de hele maand maart in Sri Lanka, die maand ligt qua regen in een gunstige periode. Sri Lanka heeft namelijk twee moessons die elk een andere kant van het eiland raken: in het noordoosten regent het grofweg van oktober tot februari, in het zuidwesten van april/mei tot september. In maart zit je daar dus precies tussen in! Wij hebben maar één keer een regenbui gehad (op de laatste dag).

Het is wel hoogseizoen, dus reken op drukte bij populaire plekken als Ella, Hiriketiya, en Yala (wij hebben daarom voor Wilpattu gekozen).

Reken voor de temperatuur op een groot verschil tussen de bergen en de rest van het land. In de bergen was het rond de 25 graden en koelde het ’s avonds verder af; op zeeniveau een stuk heter rond de 30-35 graden. Pak dus voor allebei in, en plan de warmste uren niet in een botanische tuin.

Onze route per regio

Is Wilpattu de moeite waard?

Ja, daar kwamen we na vijf minuten in het park al achter! Maar eerst moesten we er komen.

Na een lange reis met veel vertraging, een vliegtuigwissel en veel huilende kinderen waren we éindelijk in Sri Lanka. In Negombo sliepen we in de Boutique Villa, een hotelletje met zwembad, en liepen we ’s avonds naar het strand om te eten. Vooral de locals bekijken, water halen en slapen.

Op weg naar Chilaw kochten we vers fruit. Onze eerste aankoop was een feit. Nu nog een mes. Op de vraag of een winkeltje een “knife for cutting fruit” verkocht, werden we glazig aangekeken. Gelukkig begreep hij “banana tjak tjak tjak” wel. Hij kwam terug met een klein mesje en de rest van zijn familie, want die moesten ook even zien dat er twee westerlingen in de winkel stonden. We werden door het hele gezin uitgezwaaid. In Chilaw sliepen we in het Coco Village Hotel, een bungalowparkje met meer werknemers dan gasten, en nog meer honden dan werknemers.

De rit naar Wilpattu, het grootste nationale park van Sri Lanka, was lang en soms onverhard. Bij een stop kreeg Florine van een man twee groene vruchten in haar hand gedrukt. Limoenen, dachten we. Mandarijnen, bleek later.

Onderweg maakten we nog een korte tussenstop bij de Paramakanda-grottempel bij Anamaduwa. Een tempel met grotten in de rotsen die teruggaat tot koning Walagamba, ruim 2.000 jaar geleden. Bovenop vind je een in de rots uitgehakte voetafdruk van Boeddha.

We sliepen bij Moni Farmhouse, een afgelegen huisje bij het park, en dat was een van de beste plekken van de reis. Er werd voor ons gezorgd door een jongen die geen woord Engels sprak, maar altijd lachte. Bij de zonsondergang kregen we een hele vis uit het meer. Het was in ieder geval lekker vers zullen we maar zeggen…

Op de dag van de Safari werden we vroeg in de ochtend bij onze accommodatie opgehaald door onze gids. We waren alleen vergeten cash geld mee te nemen, oeps… Gelukkig waren er bij de ingang van het park behulpzame Nederlanders die wél genoeg contanten meehadden!

Tip: Safari in Wilpattu regel je het makkelijkste via je accommodatie, wij hadden dit vooraf al geregeld via de chat op booking.com
Oh en neem voldoende cash geld mee op de dag van de Safari om je gids te kunnen betalen én tippen!

De safari duurde van 6 tot 6, met gids Manu: 18 jaar en een handjevol Engelse woorden. Met handen en voeten kom je ook een heel eind. Het doel voor de dag: sowieso één olifant, en met een beetje geluk een luipaard of lippenbeer. Na nog geen vijf minuten hoorden we een zwaar geluid dat we niet konden plaatsen. Een olifant, op nog geen twintig meter van het pad, verscholen in de bosjes. Onze dag kon al niet meer stuk.

Daarna volgden pauwen, herten, krokodillen, varanen, bijeneters, nog meer pauwen, apen, waterbuffels én de nationale vogel van Sri Lanka: een kip. Een luipaard zagen we niet, ondanks een uur wachten bij een meertje. Maar vlak voor vertrek stond er aan de overkant van het water nog één olifant. En de neushoornvogels die we in het park misten? Die zaten de volgende ochtend gewoon in de boom naast ons ontbijt.

Goed om te weten: de safari kostte ons ongeveer €120 voor twee personen een hele dag. Wij hadden het geluk dat we de Jeep voor ons zelf hadden.

Is Mihintale de moeite waard?

Ja, zeker rond zonsondergang. Er komen hier meer locals dan toeristen.

Op weg van Wilpattu naar Anuradhapura stopten we bij Mihintale, een tempelcomplex op een van de weinige bergjes in de buurt. Volgens onze gids is dit de plek van de eerste boeddhistische tempel van Sri Lanka. Julian wilde graag met de drone vliegen, maar had voor deze plek niet de juiste vergunning. Dus namen we een gids die misschien wel wat kon regelen. Daar hadden we gelijk in: de politie werd gebeld en de vergunning werd even door de vingers gezien. Dat was geluk, geen tip: regel je dronevergunning gewoon vooraf. Boven op de berg bleek het alleen veel te hard te waaien, helaas.

Onze gids kostte hier ongeveer €20.

Op de terugweg vroegen een monnik en een politieagent of we nog gingen vliegen. Dus probeerde Julian het nog maar eens, en het ging. De monnik wist er blijkbaar van alles van en keek gezellig mee op het scherm. Julian is nu vrienden met hem op WhatsApp.

Heb je een gids nodig in Anuradhapura?

Wij zouden zeggen van wel: er is hier zoveel te zien, en met een gids wordt het een stuk toegankelijker.

In Anuradhapura aten we voor het eerst in een lokaal tentje. Mensen vonden het prachtig dat we gingen zitten. Prima om even te blijven, maar vooral niet te lang.

Anuradhapura was de eerste hoofdstad van het boeddhistische koninkrijk. In elke stupa ligt een relikwie: as, een stuk sleutelbeen, een eetkom, een tand, een teennagel, of in één geval een heuse krullende voorhoofdshaar van de eerste boeddhistische monnik van Sri Lanka. We hadden geluk: bij de eerste heilige boom van Sri Lanka liepen zo’n 2000 mensen in het wit twee aan twee in een enorme rij naar de boom, met bloemen en eten als offer. We waren zo vroeg de enige toeristen, en mensen vonden het maar al te leuk om op de foto te gaan.

Voor ons had die boom nog achteraf een extra betekenis. Het is de Jaya Sri Maha Bodhi, gekweekt uit een stek van de boom uit India waaronder Boeddha volgens de overlevering de verlichting bereikte. Een stek van deze boom is in de 3e eeuw voor Christus naar Sri Lanka gebracht, en hij geldt als de oudste door mensen geplante boom ter wereld. Bodhi betekent ontwaken of verlichting. Toen we een jaar later naar honden namen zochten kwamen we de naam Bodhi tegen en wisten we gelijk dat dit dé naam voor onze hond moest worden!

Onze gids was Amara, hij haalde ons ’s ochtends vroeg om 7 uur op bij onze homestay en reed ons rond in zijn eigen TukTuk. Hij heeft veel passie voor zijn werk, weet alles van het boeddhisme en was blij dat er weer meer toeristen naar Sri Lanka komen. Na twee dagen was het voor ons vooral stupa, stupa, Boeddha, stupa, maar met Amara bleef het interessant. ’s Middags lazen we een boekje, puzzelden we en lagen we in het zwembad van Villu Villa. Het avondeten daar was vrij pittig; we hadden er best zin in om even wat minder curry te eten.

Goed om te weten: gids Amara is te bereiken via WhatsApp: +94 76 051 4232

Een privégids met tuktuk in Anuradhapura kost vaak zo’n €25-30 per persoon, exclusief de toegang tot het gebied (€30 p.p). Tip: neem voorafgaand aan je bezoek alvast contact op met je gids waar en hoe je de tickets het beste kan kopen. Het kan namelijk zijn dat er nog iets te regelen valt wat betreft de prijs.

Olifanten bij Sigiriya: is een safari de moeite?

Absoluut, al kwamen ze dichterbij dan onze gids had gepland.

Bij vertrek uit Anuradhapura naar Sigiriya sloegen we de hoek bij onze home stay om, en Kermit hield ermee op. De halve buurt werd binnen no-time gemobiliseerd. Oorzaak: een hoofdschakelaar van de tuktuk in een bakje, waar wij iets in hadden gepropt. Oeps. Kan de besten overkomen, maar eerlijk gezegd ook niet de beste plek voor een killswitch. De vrouw van een van onze helpers bood ons een koud ananassapje aan bij haar thuis, waarna we weer op pad konden.

Onderweg naar Sigiriya hadden we lunch aan Habarana Lake, met westers eten: Julian een dikke steak, Florine een goed bord pasta bolognese. Wat waren we daar even aan toe na al die curry’s. Met een glimlach van oor tot oor reden we door naar Roy’s Villa in Sigiriya, prachtig gelegen aan de rijstvelden. Onze dorm bleek overboekt, dus we moesten de eerste nacht in een privékamer slapen. Erg jammer.

Met de mensen van het hostel gingen we de volgende dag op olifanten safari. Met volgeladen jeeps, Zwitsers en een Engels stel ging het naar een open park waar olifanten in kuddes leven. Onze gids sloeg een weggetje in om dichter bij een groep te komen, en tot onze verbazing stonden we ineens pal voor een andere groep. Nog geen vijf meter. Volgens ons schrok onze gids er zelf ook een beetje van. Voor ons stonden een moeder, een dochter van vier à vijf en een zoon van één, die ons tien minuten vol verbazing bleven aanstaren. Zulke nieuwsgierige beesten. In totaal zagen we er zo’n 25 tot 30 die dag!

’s Middags maakten we curry in een kookworkshop. Wij mochten de kokosmelk maken: kokos raspen op een erg creatieve opstelling en daarna met de hand uitknijpen. Na het eten kwam er carrom op tafel, een typisch Sri Lankaans spel, een soort mix van airhockey, pool en sjoelen. Na twee potjes lagen we al uit de competitie. Met hangende koppies naar de dorm.

Vanuit het hostel kon je een zonsopgangstocht maken naar Pidurangala Rock (entree Rs 1.000 p.p.), vanaf deze rots heb je prachtig uitzicht op Lion Rock. Wij sloegen deze over want we konden wel even wat slaap gebruiken.

Op weg naar Polonnaruwa kwamen we langs Lion Rock, een rots van zo’n 200 meter hoog met de ruïnes van een koninklijk paleis erop. “Gaan we de hike omhoog maken?”, vroegen we ons af. Conclusie: we vliegen er wel met de drone heen, dat is makkelijker. In Polonnaruwa sliepen we in de Sudu Neluma Home Stay, bij een aardige man die ons alleen vergat te vertellen dat de doucheboiler en de airco niet tegelijk aan konden. Polonnaruwa is een soortgelijke stad als Anuradhapura, veel stupa’s en tempels. Tempels hadden we inmiddels genoeg gezien, dus we kozen ervoor om dit tóch maar over te slaan en keken in plaats daarvan de zonsondergang bij het meer.

Kan een tuktuk de 18-bend road op?

Ja, in z’n twee.

Eindelijk gingen we de bergen in. Het werd een hele lange reisdag, maar we hadden er zin in. Het landschap veranderde al snel en de eerste rijstvelden kwamen in beeld. De iconische 18-bend road bestaat voornamelijk uit achttien haarspeldbochten, en in de tweede versnelling ging Kermit er best lekker tegenop. Wij konden dus genieten van het uitzicht.

Tussendoor stopten we voor een hike naar een waterval, de Rathna Ella Bunt. Na zo’n vier kilometer hiken stonden we bij een prachtige waterval, en er was helemaal niemand! We namen dus een lekkere duik en schoten wat dronebeelden.

Wat te doen in Kandy?

In Kandy sliepen we in St. Bridget’s Country Bungalow en namen we de tuktuk naar de botanische tuin: een gave verzameling planten, bomen en bloemen. Als je van mooie en bijzondere planten houdt kun je je hier makkelijk een paar uurtjes vermaken! De entree voor toeristen is ongeveer €10 per persoon.

Nadat we de tuktuk weer bij ons hotel hadden afgezet, pakten we een tuktuktaxi met chauffeur. De beste man had vast de tijd van zijn leven, want de fles drank was driekwart leeg toen we instapten. Achteraf niet onze slimste rit. We bezochten de Kandy Municipal Central Market, de grootste markt van de stad. Je vindt er kraampjes met fruit, groente, specerijen, kleding en souvenirs. Entree is gratis en ’s ochtends is de beste tijd want dan is het minder druk en zijn de kraampjes vers gevuld.

’s Avonds was het tijd voor een cultureel hoogtepuntje: een dansvoorstelling bij Kandy Lake Club. We wisten niet zo goed wat we moesten verwachten, maar eigenlijk was het heel leuk. Er werden pauwen nagedaan, een hoop getrommeld en over hete kolen gelopen.

Na de dansvoorstelling belden we onze tuktuktaxi weer zodat hij ons naar een prachtig restaurant met heerlijk eten en drinken kon brengen. Hideout Lounge in Kandy is wat ons betreft echt een aanrader om even lekker luxe westers te tafelen! (de prijzen zijn hier alleen wel iets minder Sri Lankaans… )

Kandy naar Hatton: trein of tuktuk?

Tuktuk, als je het ons vraagt. De meeste mensen doen dit stuk met de trein. Wij hadden gehoord dat het met de tuk ook super zou zijn, dus waarom ook niet? En dat klopte. Goed weer, Kermit had er zin in, en we namen de landelijke weggetjes langs watervallen, de Kothmale-stuwdam en heel erg veel theeplantages. Natuurlijk wilden we nog wel een stukje van de trein meepakken. Dus planden we een reisje met de bus en trein vanuit Ella.

Onderweg naar Ella verbleven we bij Princess of Dickoya Homestay in Hatton, dit was een van de leukste adressen van de reis. We aten wat de pot schafte, samen met een ander Nederlands stel.

Is de trein van Ella naar Nuwara Eliya in de derde klas te doen?

Ja, en hij was een stuk beter dan de bus terug.

In Hatton werden we wakker in een prachtig plaatje: het dal gehuld in mist, met de ochtendzon erop. We zeiden gedag tegen de Nederlanders en reden weer dwars door de theeplantages, met de namen van de eigenaren in grote witte letters tussen de struiken, zoals we dat kennen van wijngaarden.

In Ella sliepen we bij Hilltop Guest House. Ella zelf is een uit de kluiten gewassen dorp met meer reizigers dan locals. Waar we tot nu toe maximaal vijf westerlingen bij elkaar hadden gezien, moesten we nu ons best doen om vijf locals te spotten. Een omgekeerde wereld. Maar alles is hier ingericht om reizigers het naar hun zin te maken, van westers eten tot loungebars, en daar maakten we dankbaar gebruik van.

De wekker ging om 5:15, want we pakten de eerste trein uit Ella. Op advies van een hosteleigenaar gingen we de rustige kant op, dus vanuit Ella richting Kandy.

Bij de ticketbalie werden we gek aangekeken dat we écht derde klas wilden reizen. Maar we wilden natuurlijk wel de full experience. 900 roepie per persoon (€2,50) voor tweeënhalf uur trein. De trein was op tijd, er was ruimte zat, en er werden zelfs ontbijtjes verkocht. De NS zou ervan moeten leren! Het enige jammere: de deuren gingen niet open, terwijl Florine zo graag een foto uit een rijdende trein wilde maken. Gelukkig moest er halverwege een grote ladder in de breedte de trein in, dus de deuren moesten open. Dus pakten we onze kans en maakten we de iconische foto! De treinreis ging door prachtige gebieden, we hadden de ervaring niet willen missen. Maar we waren wel blij dat we de rest van de route al met de tuktuk hadden gereden.

We stapten uit bij Nuwara Eliya, ook wel Little England genoemd. Je ziet hier veel Engelse invloeden vanuit de tijd dat de Engelsen hier zaten. Terug namen we voor het eerst de beruchte Sri Lankaanse bus, en die was minstens net zo’n ervaring als de trein. Alleen dan in negatieve zin. We kwamen als laatste binnen, dus geen zitplek. Hoe erg kan het zijn? Nou, best heftig. Staand dwars door de bergen met een buschauffeur die rijdt als een gek is next level eng. En misselijkmakend. Een oudere man bood aan om van plek te ruilen. Eerst zeiden we nee. Maar als je brunch naar boven komt en hij het nog een keer vraagt, zeg je toch ja.

Hoe kom je met een tuktuk langs de olifanten op de B35?

Met geduld, op afstand en het liefst met hulp van een groot voertuig.

Onze tijd in het binnenland zat erop. Op weg naar beneden gingen we nog even langs Nine Arch Bridge, een van de beroemdste treinbruggen ter wereld. Snel wat plaatjes geschoten, en daarna snel gevlucht, want wat een drukte met toeristen. Uit de bergen merkten we pas weer hoe heet het op zeeniveau was. Onderweg reden we toevallig langs een boeddhistische optocht van een halve kilometer lang, met traditionele kleding en dansen. Die herkenden we natuurlijk allemaal, sinds onze dansvoorstelling in Kandy. Er liep zelfs een verklede olifant mee.

Die verklede olifant zou niet de enige van de dag zijn. Op de B35 staan namelijk olifanten die een scam runnen: midden op de weg staan en pas opzij gaan als ze eten krijgen. We zagen al snel de sporen: olifantenpoep, olifantenpaadjes en heel veel gebroken glas van autoruiten. Na een kwartiertje kwamen we de eerste (en gelukkig enige) tegen, lekker siësta houdend in de schaduw, met een safarijeep ernaast. Wij konden er veilig achterlangs. Ook weer overleefd.

In Kirinda sliepen we bij Beach Bungalows & Beach Camping: een huisje met zeezicht in een stadje waar verder niet veel te doen is. Een lekker hapje eten buiten de deur bij Cafe Culture, en dan richting bed.

Goed om te weten: Zorg dat je olifanten op de B35 rustig op afstand passeert, wacht het liefst op een groter voertuig dat jou er veilig langs kan loodsen.

Is Hiriketiya goed om te leren surfen?

Ja. Het is een kleine baai met lange, constante golven, en daar komen de meeste mensen ook voor.

Voor de laatste twee weken hadden we nog geen plan, behalve aan zee chillen. Beetje surfen, zonnen, duiken misschien. We verbleven in een hostel vlak bij het strand en de leuke straat: Chill Vibes Hiriketiya.

We konden niet wachten en liepen direct naar het strand voor onze eerste surfles. Verwacht hier niet te veel van: je krijgt de basics uitgelegd en gaat vervolgens met een coach het water in, zodat ze jou op de golven kunnen duwen. Na het surfen deden we het vooral rustig aan: lekker eten, drinken en lezen. Dat kan hier perfect!

In Dikwella, het dorp naast Hiriketiya, stuurden we vanaf het postkantoor een kaartje naar huis. Kosten: een paar eurocent. En het is nog aangekomen ook.

Waar kun je met schildpadden zwemmen?

Turtle Point is een baai waar je met schildpadden kunt snorkelen. We verwachtten dat het overhyped zou zijn en vol met toeristen zou zitten, maar dat viel gelukkig mee. Na tien minuten snorkelen hadden we allebei al drie schildpadden gezien. Ze worden hier door de locals niet aangeraakt of gevoerd, en dat was fijn om te zien.

Kun je in Unawatuna leren duiken?

Ja. Julian deed bij Sun Diving Center Sri Lanka zijn PADI Open Water-cursus, Florine deed een aantal fundives. Dat betekende vroeg op: de duikdagen begonnen rond half acht en liepen vaak door tot de middag, soms met een avondsessie erachteraan. We sliepen zes nachten in Villa Windfall, en Kermit mocht even uitrusten: voor korte stukjes pakten we een tuktuktaxi. Het duiken was er prachtig en we bezochten veel verschillende dive sites, al hadden we best vaak slecht zicht onder water helaas.

Hoe kun je Galle Dutch Fort het beste bezoeken?

Op de vrije dag tussen de duiken door gingen we naar Fort Galle, oorspronkelijk een Portugees fort, maar uiteindelijk veroverd door de Nederlanders, die het flink uitbreidden. Het fort staat op de UNESCO-werelderfgoedlijst, maar het is geen ruïne: binnen de muren wonen gewoon mensen tussen de winkeltjes, cafés en hotelletjes. Je kunt het gratis bezoeken en het is dag en nacht open. Wij liepen er ongeveer drie uur rond, over de muren, langs de vuurtoren en met een pauze bij Pedlar’s Inn Cafe.

Afscheid van Kermit

Vanuit Unawatuna reden we in ongeveer vier uur de 114 kilometer naar Colombo, voor een laatste nacht in het luxe Granbell Hotel en een rondje door de stad. Daarna brachten we Kermit terug naar Katunayake, vlak bij het vliegveld. Na vier weken en ruim 1.100 kilometer zat onze reis erop! De nacht brachten we door in een hotelkamer op het vliegveld, wachtend op onze vlucht van 03:19.

Waar sliepen we?

Onze favorieten waren Moni Farmhouse bij Wilpattu en Princess of Dickoya Homestay bij Hatton. Alle prijzen zijn wat wij in 2024 per nacht betaalden, voor een kamer voor twee.

Plaats	Accommodatie	Prijs per nacht (voor twee personen)
Negombo	Boutique Villa	€26
Chilaw	Coco Village Hotel	€29
Wilpattu (Nochchiyagama)	Moni Farmhouse	€33
Anuradhapura	Villu Villa	€20
Sigiriya	Roy’s Villa	€39
Polonnaruwa	Sudu Neluma Home Stay	€7
Kandy	St. Bridget’s Country Bungalow	€36
Hatton (Dickoya)	Princess of Dickoya Homestay	€25
Ella	Hilltop Guest House	€34
Kirinda	Beach Bungalows & Beach Camping	€31
Hiriketiya	Chill Vibes Hiriketiya	€78
Unawatuna	Villa Windfall	€53
Colombo	Granbell Hotel Colombo	€129

Wat kost vier weken Sri Lanka met een tuktuk?

We hebben helaas niet bijgehouden wat we kwijt waren aan eten en drinken maar in onderstaande tabel zie je wel onze belangrijkste uitgaven.

Post	Kosten
Tuktuk-huur, 4 weken	€520
Brandstof	ca. €60 (tuktuks rijden op benzine: ruim 1.100 km à ca. 20 km per liter, Rs 371 per liter)
Slapen	€1.201 voor 26 nachten (gemiddeld €46 per nacht)
Safari’s (Wilpattu en Sigiriya)	Ongeveer €200 totaal voor twee personen.
Gids in Anuradhapura	ca. €75 (Anuradhapura ca. €55 voor twee, Mihintale €20)
Duiken bij Sun Diving Center (PADI Open Water en fundives)	€400 (€360 PADI Open Water, €40 fundives)
Trein Ella naar Nuwara Eliya, derde klas	€5 (2 × €2,50)
Totaal	ca. €2.460 voor twee personen, exclusief vluchten, eten en entreegelden

Ons oordeel

Sri Lanka met een tuktuk zouden we zo weer doen! Het meest zouden we aanraden: de safari in Wilpattu, de olifanten bij Sigiriya en de rit van Kandy naar Hatton met de tuktuk.

Wat tegenviel: de drukte in Ella en bij Nine Arch Bridge. Maar als je het rondje andersom doet zul je hier minder van schrikken.

Veelgestelde vragen

Mag je zelf een tuktuk rijden in Sri Lanka?

Ja, met je eigen rijbewijs, een fysiek internationaal rijbewijs en een lokale vergunning van de Automobile Association of Ceylon. Die laatste regelt de verhuurder voor je. Hoe dat werkt, lees je in Tuktuk huren in Sri Lanka.

Mag je in Sri Lanka met een drone vliegen?

Ja, maar alleen met een vergunning die je vooraf per locatie aanvraagt. De regels veranderen geregeld, dus check vlak voor vertrek de actuele eisen bij de Civil Aviation Authority of Sri Lanka.

Wat trek je aan bij tempels?

Lange kleding. Wij kochten op de markt in Anuradhapura een lange broek en een lange rok, samen €8.

Hoeveel kilometer rijd je met een tuktuk in vier weken?

Wij reden ruim 1.100 kilometer, gemiddeld zo’n 40 per dag. Onze langste rijdag was de voorlaatste: 114 kilometer van Unawatuna naar Colombo, in ongeveer vier uur inclusief stops. Kermit haalt zo’n 40 tot 45 kilometer per uur, dus reken niet op snelwegtempo.

Zelf gaan?

Ga je zelf? Begin dan met Tuktuk huren in Sri Lanka voor rijbewijs, kosten en verkeersregels. Huren kan via TukTukRental, en als je via onze link boekt krijg je 5% korting!